Ben bir ahunun gözlerinden düşeli beri
Ne tam akıllı olabildim, ne tam serseri

Hüzün çizgisini yıllarca aradı gönlüm
Buldu nihayet, gözlerini görünce gözüm

Bağırmak isterdim ahuya, uzun yollarda
Kurtar bedeni! sallanmasın darağacında

Duyurmak kastı ile avaz etmek istedim
Ahu sağırmış, bense dilsiz, bugün öğrendim

Ademe bildirildi en güzeli esmanın
Bense dilsiz, altında yaşıyorum semanın

Kayıyordu avucumdan; O, zaman ve ışık
O günden beri ruhum, kaybetmeye alışık

Kaybediyorken O’nu düşüyordum kuyuya
Ben Yusuf olurken, O olmuyordu Züleyha.

Kaçıyordu sözden, bakıştan, hep köşe bucak
Gönül sürgünüm Yarab! Ne zaman son bulacak

Gündüzü karartan, gecemi aydınlatan nur
Ahunun yokluğunda ruhuma yağan yağmur

Bin umudum olurdu, yürürdüm ardı sıra
Böyle yağmur yağması gelmezdi hiç hatıra

Sırılsıklam ruhumun hesabını ben verdim
Islandıkça dahası, fazlası yok mu derdim

Saçlarından süzülen damlalara ram olsam
Ağarmadan dökülen saçlarımı ben yolsam

Yağmur vurur cama, toprağa ve dahi suya
Yıkanırken cesedim haber verin Ahu’ya